Listopad 2014
Moja Służba - Artykuły

Wspominanie bywa zwyczajem, obowiązkiem, czasem radością. Wspomnienie jednych wywołuje tęsknotę ich spotkania, rozjaśnia świat i daje odwagę myśli i sercu, innych zaś napawa lękiem.

Z początkiem listopada mają miejsce dwa ważne wydarzenia w życiu każdego chrześcijanina - Uroczystość Wszystkich Świętych i Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych, czyli tzw. Dzień Zaduszny. W tych właśnie dniach wspominamy wszystkich ludzi, którzy wyprzedzili nas w drodze do życia wiecznego. Pozwólcie, że przybliżę, gdzie swój początek mają właśnie te dwa dni.

 

 

 

UROCZYSTOŚĆ WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH

W dużych miastach (np. Rzym, Antiochia) wspominanie każdego świętego z osobna było niemożliwe. Zaczęto więc praktykować wspólne rocznice ku czci Świętych, najpierw z określonego terytorium, a następnie dla wszystkich Świętych, którzy nie mieli własnej rocznicy. W IV i V wieku wspomnienie to obchodzono w okresie wielkanocnym, aby podkreślić ich udział w tajemnicy paschalnej. Dopiero w 835 roku święto to przeniesiono na dzień 1 listopada.

 

WSPOMNIENIE WSZYSTKICH WIERNYCH ZMARŁYCH

Zwyczaj poświęcania jednego dnia w roku za wszystkich zmarłych pochodzi z środowiska klasztornego. Dzień 2 listopada, jako dzień modlitwy za zmarłych pojawił się około 1000 roku w benedyktyńskim klasztorze w Burgundii. Jednak w Polsce pierwszy ślad Dnia Zadusznego pochodzi z XII wieku, z klasztory cysterskiego w Lądzie. Natomiast w niektórych kalendarzach liturgicznych tamtego okresu Dzień Zaduszny widoczny jest jako dzień nakazany. Procesja, która wyruszała na cmentarz występuje w księgach liturgicznych z XIV wieku, a urządzano ją albo 1 listopada po południu, albo w sam Dzień Zaduszny. Właśnie w ten dzień kapłani mogą odprawić trzy Msze św. Zwyczaj ten wprowadził papież Benedykt XV w 1915 roku.

W naszych czasach w Dzień Zadusznych Kościół wzywa do modlitwy za zmarłych, szczególnie za zmarłych w ciągu ostatniego roku:

KKK 1032

Nauczanie to opiera się także na praktyce modlitwy za zmarłych, której mówi już Pismo święte: "Dlatego właśnie (Juda Machabeusz) sprawił, że złożono ofiarę przebłagalną za zabitych, aby zostali uwolnieni od grzechu" (2 Mch 12, 45). Kościół od początku czcił pamięć zmarłych i ofiarował im pomoce, a w szczególności Ofiarę eucharystyczną, by po oczyszczeniu mogli dojść do uszczęśliwiającej wizji Boga. Kościół zaleca także jałmużnę, odpusty i dzieła pokutne za zmarłych:

Nieśmy im pomoc i pamiętajmy o nich. Jeśli synowie Hioba zostali oczyszczeni przez ofiarę ich ojca, dlaczego mielibyśmy wątpić, że nasze ofiary za zmarłych przynoszą im jakąś pociechę? Nie wahajmy się nieść pomocy tym, którzy odeszli, i ofiarujmy za nich nasze modlitw.

 

 

 

Za pobożne odwiedzenie cmentarza w dniach od 1 do 8 listopada i jednoczesną modlitwę za zmarłych można uzyskać odpust zupełny.

 

Nauka o odpustach łączy się z tajemnicą Bożego Miłosierdzia. W sakramencie pojednania grzesznik otrzymuje przebaczenie wyznanych grzechów, za które szczerze żałuje. Dzięki temu może on osiągnąć wieczne zbawienie. Uzyskane przebaczenie nie uwalnia jednak od kar doczesnych (czasowych), które spotykają nas za życia lub po śmierci w czyśćcu. Uwolnieniu od tych kar służy właśnie obfity skarbiec odpustów Kościoła.

 

Odpust jest to darowanie przez Boga kary doczesnej za grzechy odpuszczone już co do winy.

 

Warunki uzyskania odpustu zupełnego:

  • Brak jakiegokolwiek przywiązania do grzechu, nawet powszedniego (jeżeli jest brak całkowitej dyspozycji - zyskuje się odpust cząstkowy)
  • Stan łaski uświęcającej (brak nieodpuszczonego grzechu ciężkiego) lub spowiedź sakramentalna
  • Przyjęcie Komunii świętej
  • Odmówienie modlitwy (np. "Ojcze nasz" i "Zdrowaś Mario") w intencjach Ojca Świętego (nie chodzi o modlitwę w intencji samego papieża, choć i ta modlitwa jest bardzo cenna; modlitwa związana z odpustem ma być skierowana w intencji tych spraw, za które modli się każdego dnia papież. Intencje te są często ogłaszane, m.in. na naszych stronach z kalendarzem na dany miesiąc)
  • Wykonanie czynności związanej z odpustem (nawiedzenie cmentarza)

Po jednej spowiedzi można uzyskać wiele odpustów zupełnych, natomiast po jednej Komunii świętej i jednej modlitwie w intencjach papieża - tylko jeden odpust zupełny.

Kościół zachęca do ofiarowania odpustów za zmarłych (niekoniecznie muszą być to osoby nam znane, nie musimy wymieniać konkretnego imienia - wystarczy ofiarować odpust w intencji osoby zmarłej, która tego odpustu potrzebuje). Przez taki dar sam ofiarodawca zyskuje dla siebie odpust zupełny w godzinie swojej śmierci.

Odpustów (zarówno cząstkowych, jak i zupełnych) nie można ofiarowywać za innych żywych.

 

Opracowane na podstawie: "Zarys liturgiki" T. Sinki.

 

Słowo na dziś

 

Znajdź nas na Facebook'u

Odwiedziło nas

Użytkowników : 7
Artykułów : 109
Odsłon : 214087